28 Φεβ 2019

Οι μειοψηφίες που λύνουν και δένουν

Σήμερα ο Πρόεδρος του Τμήματος μας είχε ενημερώσει γραπτώς ότι οι φοιτητές θα κάνουν τη δεύτερη και τελευταία χρήση μέσα σε όλο το ακαδημαϊκό έτος, του δικαιώματος να κάνουν συνέλευση την ώρα μαθημάτων, οπότε 12.00-16.00 δεν θα γίνουν μαθήματα. Τις Τρίτες έχω μάθημα 16.00-18.00 στην Α11 με τους πρωτοετείς. 
Όταν έφτασα στο ακαδημαϊκό τέταρτο, 16.15, βρήκα 80-100 πρωτοετείς έξω από την αίθουσα να με περιμένουν για το μάθημα λέγοντάς μου ότι η συνέλευση που γινόταν στην ίδια αίθουσα τελειώνει σε λίγα λεπτά. Τους ζήτησα να με ενημερώσουν ως τις 16.30, αν τελειωσει να μπουμε για μάθημα, αλλιώς να αναζητησω ελεύθερη αιθουσα. 
Στις 16.25 οι φοιτητές μου με ενημερώνουν ότι η συνέλευση τελείωσε οπότε μπαίνουμε στην αίθουσα για μάθημα. Εκεί είχαν παραμείνει περίπου 15-20 φοιτητές (από τους 74 που ψήφισαν στη συνέλευση, το τμήμα έχει 1500 ενεργούς φοιτητές) και απαίτησαν με σκαιό τρόπο να φύγω γιατί είχαν "συντονιστικό".
 Τους εξήγησα πολύ ήρεμα ότι η εντολή του Προέδρου ήταν ότι μετά τις 16.00 γίνονται κανονικά τα μαθήματα, ότι δεν ενόχλησα μέχρι να τελειώσει η συνέλευση στις 16.25 και μετά μπήκα για μάθημα, ενώ τους παρακάλεσα να κάνουν το συντονιστικό σε άλλη άδεια αίθουσα.

 Για δέκα λεπτά μέσα σε προπηλακισμούς και οχλαγωγία έλυνα άσκηση στον πίνακα, οι 80-100 φοιτητές μου προσπαθούαν με αφοσίωση να με παρακολουθήσουν, ενώ το συντονιστικό (sic) με έσπρωχνε μακριά από τον πίνακα, έσβηνε την άσκηση και με προπηλάκιζε. Συνέχισα ήρεμα και χωρίς να απαντώ στις προκλήσεις να λύνω την άσκηση. Σε 15 λεπτά έφυγαν. 
Το μαθημα ολοκληρώθηκε κανονικά. 
Στο τέλος του μαθήματος με πλησίασε μια πρωτοετής φοιτήτρια και μου είπε "Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά. Σήμερα μας δώσατε ένα μεγάλο μάθημα ζωής". Εκανα μεγάλη προσπάθεια να κρύψω τον λυγμό συγκίνησης που με κατέλαβε. Είναι το μεγαλύτερο δώρο για έναν δάσκαλο. 



Η πιο συνηθισμένη αντίδραση στα πανεπιστήμια σε περιστατικά όπως αυτό που περιγράφει ο Ορέστης Καλογήρου είναι να πει ο καθηγητής "δε βαριέσαι¨!", να πάει σε άλλη αίθουσα ή να επιστρέψει στο γραφείο του ή στο σπίτι του και να χαθεί το μάθημα. Όταν επιμένεις να κάνεις τη δουλειά σου ακόμη και με κίνδυνο της σωματικής σου ακεραιότητας, δεν δείχνει μόνο υπευθυνότητα και προσωπικό σθένος. Δείχνει κυρίως ότι ενδιαφέρεσαι για το πανεπιστήμιο ως θεσμό. Το υπερασπίζεσαι και το υπηρετείς, δεν το χρησιμοποιείς. Ο Ορέστης Καλογήρου ενδιαφέρεται για το πανεπιστήμιο και τη μεταρρύθμισή του με λόγια και πράξεις, με επιμονή και συνέπεια.

Vasso Kindi 
infognomonpolitics

27 Φεβ 2019

Ένοχος για την υπόθεση παιδεραστίας ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Ν. Γεωργιάδης (ο γνωστός ως μπούρδας) – 28 μήνες η ποινή φυλάκισης

Υπενθυμίζουμε ό,τι όντας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, είχε χαρακτηρίσει το μακεδονικό ζήτημα "μπούρδες". Αυτό του στοίχισε την έδρα και μετά από χρόνια τον έβγαλε στην επιφάνεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τοποθετώντας τον σύμβουλό του. Να τον χαίρεται.
Ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης κρίθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία έπειτα από την καταδικαστική πρόταση του Εισαγγελέα της έδρας. Το Δικαστήριο δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό και του επέβαλε συνολική ποινή φυλάκισης 28 μηνών με αναστολή και χρηματική ποινή 20 χιλιάδων ευρώ.
Το Δικαστήριο επέβαλε στον Νίκο Γεωργιάδη συγκεκριμένα: για το πρώτο θύμα ποινή 16 μηνών και για τα άλλα δύο ποινή 12 μηνών για το καθένα και κατά συγχώνευση ποινή 28 μηνών. Ακόμη του επέβαλε χρηματική ποινή για κάθε θύμα ύψους 10 χιλιάδων ευρώ, κατά συγχώνευση 20 χιλιάδες ευρώ.
Νωρίτερα ο Εισαγγελέας της έδρας επεσήμανε «προτείνω την ενοχή του κατηγορουμένου για την κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής»

Νόμιμα τα γκράφιτι της Πανθρησκείας στην Ελλάδα σε Δημόσια-Δημοτικά κτίρια και Σχολεία

Με Απόφαση των Εισαγγελικών Αρχών:
Νόμιμα τα γκράφιτι της “Πανθρησκείας” στην Ελλάδα σε Δημόσια-Δημοτικά κτίρια και Σχολεία.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μια έξαρση στο σχεδιασμό επάνω σε Δημόσια-Δημοτικά κτίρια των Χανίων, κάποιων ιδιαίτερα μεγάλου μεγέθους γκράφιτι με παραθρησκευτικό περιεχόμενο που σχετίζεται με την παναίρεση του Οικουμενισμού, την «Πανθρησκεία», που αποτελεί μια σύνθεση δοξασιών παραθρησκειών και Ανατολικών θρησκειών και η οποία προωθείται στην Ελλάδα από το διεθνές πολιτικο-θρησκευτικό κίνημα της «Νέας Εποχής».

 
Στην Κίσαμο Χανίων, σχεδιάστηκε γκράφιτι 150 τ.μ. σε εξωτερικό τοίχο Δημόσιου Σχολείου, γκράφιτι γνωστό και ως ο «θρόνος του θηρίου», καθώς και άλλο επάνω σε εξοπλισμό κοινής ωφέλειας, το περιεχόμενο των οποίων περιλαμβάνει αποκρυφιστικά-οικουμενιστικά σύμβολα όπως τα παραθρησκευτικά σύμβολα της Χαόσφαιρας, της Ημισελήνου δίπλα σε τραγόμορφη παράσταση κ.α., καθώς και επιμέρους σχέδια γκράφιτι που αποτελούν μια οπτική έκφραση των δοξασιών του «Νιρβάνα», της «Μετεμψύχωσης», του «Κάρμα» και του «Δωδεκαθεϊστικού Καθαρτήριου», βασικών δοξασιών του Νεοπαγανισμού, του Σατανισμού, της Γουΐκα (Wicca) και του Δωδεκαθεϊσμού, κύριων παραθρησκευτικών ομάδων που συνθέτουν το αποκρυφιστικό πλέγμα της «Πανθρησκείας».
Στα γκράφιτι που σχεδιάστηκαν στους εσωτερικούς τοίχους νεότευκτου Δημοτικού πάρκινγκ στα Χανιά, συμπεριλαμβάνεται γκράφιτι 40 τ.μ. στο οποίο είναι αποτυπωμένο ως να μεσουρανεί το Ταοϊστικό σύμβολο «Γιν Γιανγκ», με διάμετρο 2 μέτρων, το μεγαλύτερο σε μέγεθος παραθρησκευτικό σύμβολο που έχει αποτυπωθεί ποτέ σε όλη την Ελλάδα, δίπλα στα πολύ μικρότερα σε μέγεθος γερμένα ταφικά σύμβολα του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού. Κεντρικό θέμα του γκράφιτι είναι ένας νεαρός στη μορφή κινέζικος δράκος σε κατάσταση έκστασης-διαλογισμού, υποστηριζόμενος από το εξ’ ουρανού γυναικείο χέρι της Θεάς Γκουάν-Γιν, της θηλυκής μορφής του Βούδα, ενώ από τα χέρια του κινέζικου δράκου εκπέμπεται μια μορφή ενέργειας προς το Γιν Γιανγκ. Συνολικά, το γκράφιτι αυτό αποτελεί οπτική έκφραση του «Νιρβάνα» – ταύτιση με το «Έν Όλον» – Θέωση, της βασικής δοξασίας κύριων παραθρησκειών και ανατολικών θρησκειών του συγκριτιστικού μείγματος της «Πανθρησκείας», όπως του Ινδουισμού και του Βουδισμού.
Το γκράφιτι που σχεδιάστηκε σε εξωτερικό τοίχο Δημοτικού κτιρίου σε Δημοτικό πάρκο στα Χανιά, έχει κεντρικό θέμα του τη μορφή του Εωσφόρου – Σατανά – Διάβολου, αποδιδόμενη εδώ με το πρόσωπο του Βάαλ ή Μολώχ, κύριας θεότητας του Σατανισμού και του Νεοπαγανισμού, κύριων παραθρησκευτικών ομάδων της «Πανθρησκείας». Άνωθεν της σχεδιασμένης κεφαλής επικάθεται η «Φλόγα της νόησης» και ένας κύλικας, το αρχαίο παγανιστικό σύμβολο της θηλυκότητας που παραπέμπει στη Μεγάλη Θεά (δυϊσμός), ενώ ανάμεσα στα κέρατα είναι σχεδιασμένη μια κρεμασμένη ανθρώπινη μορφή ως συμβολισμός της ανθρωποθυσίας ή της αυτοχειρίας. Το μπλε στρογγυλό σημάδι στο κέντρο του μετώπου, απεικονίζει το «τρίτο Μάτι», το έκτο τσάκρα, που έχει σχέση με τις ανατολικές τεχνικές διαλογισμού-Γιόγκα, ένα θρησκευτικό σύμβολο που παραπέμπει στην πνευματική κατάσταση «Νιρβάνα» και το οποίο είναι από τα ισχυρότερα στοιχεία θρησκειολογικού συγκρητισμού, είναι δηλαδή 100% «Πανθρησκεία».
Με Απόφαση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χανίων (α.π. 302/18), που εγκρίθηκε από τον Εισαγγελέα Εφετών Κρήτης (α.π. 7126/18), δημιουργείται «δεδικασμένο» για όλη την Κρήτη και για όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Σύμφωνα με την Απόφαση αυτή, τα προαναφερόμενα γκράφιτι της «Πανθρησκείας» και όσα ακόμη σχεδιαστούν, θα υπάρχουν νόμιμα, ελεύθερα και ανέπαφα για αρκετά χρόνια αφού σε καμιά περίπτωση δεν τίθεται θέμα της κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση διαρκούς τέλεσης τόσο του παράνομου αθέμιτου και καταχρηστικού θρησκευτικού προσηλυτισμού (ΑΝ 1363/1938, ΑΝ 1672/1939, άρθρα 43, 386, 466 ΠΚ, άρθρο 13 Συντάγματος 1975 κ.α.) όσο και της δημόσιας κακόβουλης βλασφημίας και καθύβρισης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού (άρθρα 198, 199 ΠΚ) είτε από τους σχεδιαστές τους είτε από τις αρμόδιες και υπεύθυνες για τα κτίρια νυν Δημοτικές Αρχές, δηλαδή τα γκράφιτι αυτά δεν προκαλούν διαρκή προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος και επιβουλή της θρησκευτικής ειρήνης των πολιτών ούτε προσβάλλουν το ορθόδοξο φρόνημα και την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.
Σύμφωνα με τις Εισαγγελικές Αρχές των Χανίων, τα προαναφερόμενα γκράφιτι σε Δημόσια-Δημοτικά κτίρια και ιδιαίτερα σε Δημόσια Σχολεία, ομοίως δηλαδή σε Εκκλησίες και σε Μνημεία, δεν προκαλούν εξαναγκαστικά και καθημερινά μια μορφή πλύσης εγκεφάλου ούτε αποτελούν προσπάθεια προσέλκυσης οπαδών, κυρίως από τη νεολαία, υπέρ της «Πανθρησκείας». Κατά την κρίση τους, τα γκράφιτι αυτά δεν αποσκοπούν στη μεταβολή του περιεχομένου της θρησκευτικής συνείδησης των ετεροδόξων, λειτουργούν ως θεμιτά κατά τον Νόμο μέσα και έχουν αναλόγως χαρακτήρα έντιμο και θεμιτό με την ευρεία έννοια του όρου. Ως «έργα τέχνης» αποτελούν εκδήλωση της προσωπικότητας των σχεδιαστών τους, η οποία ως άσκηση του δικαιώματος της ατομικής ελευθερίας είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα.
Για τις Εισαγγελικές Αρχές των Χανίων, τα προαναφερόμενα γκράφιτι δεν αποτελούν διακεκριμένη περίπτωση φθοράς πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος και είναι αδιάφορο το ότι για τη δημιουργία τους δόθηκε μόνο προφορική άδεια και δεν εφαρμόστηκε καμία από τις αυστηρές προϋποθέσεις που ισχύουν επίσημα όσον αφορά την εκτέλεση εργασιών πολιτιστικού χαρακτήρα επί Δημόσιων-Δημοτικών κτιρίων, όπως είναι και η σχεδίαση εικονογραφημάτων-γκράφιτι. Κατά την κρίση τους, είναι άνευ ουσίας όλες οι διαδικασίες που περιλαμβάνουν υποβολή σχετικών εγγράφων και προσχεδίων, παραπομπή των θεμάτων τοπικού ενδιαφέροντος που αφορούν ιδιαίτερα στους τομείς της Παιδείας και του Πολιτισμού προς συζήτηση και κρίση τους στα αρμόδια συμβούλια, υπογραφή των σχετικών Αποφάσεων από τα αρμόδια πρόσωπα και επιτροπές και αξιολόγηση των έργων που υλοποιούνται.
Είναι αδιαμφισβήτητη η κρίση των Εισαγγελικών Αρχών των Χανίων υπέρ της νομιμότητας των γκράφιτι της «Πανθρησκείας», εφόσον Αρχειοθέτησαν ακόμη και τη σχετική Δικογραφία Η16/1789 που σχηματίστηκε κατόπιν παραγγελίας της Εισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ξένης Δημητρίου. Έτσι, δεν πρόκειται ούτε για πρώτη φορά, να τεθεί δημόσια προς κρίση ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης, το ερώτημα εάν τα προαναφερόμενα γκράφιτι προετοιμάζουν ή όχι τη μεταστροφή της κοινωνίας στην Κρήτη και ιδιαίτερα της νεολαίας προς την «Πανθρησκεία» της «Νέας Εποχής», μια θρησκευτική πίστη διαφορετική και ανεξάρτητη από την επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα.
Νικόλαος Σ. Στεργιάδης

Θρακομακεδόνες: Χωρίς ρεύμα έμειναν οικογένειες με παιδιά για 14 ώρες!

Χωρίς ρεύμα για μισή ημέρα (πάνω από δέκα ώρες) έμειναν κάτοικοι ορισμένων ζωνών στους Θρακομακεδόνες.  Έπειτα από καταγγελίες, διαπιστώθηκε ότι το πρόβλημα εντοπιζόταν σε τέσσερις κολόνες της ΔΕΗ, πάνω στις οποίες είχε πέσει ένα μεγάλο δέντρο από την κακοκαιρία και τους δυνατούς ανέμους που προκάλεσε η «Ωκεανίδα».
Σύμφωνα με την ΔΕΔΔΗΕ, το περιστατικό σημειώθηκε το βράδυ της Δευτέρας και η αποκατάσταση του προβλήματος δεν κράτησε πάνω από μία ώρα. Ωστόσο, συγκεκριμένες γραμμές, εξακολούθησαν να μην παρέχουν ρεύμα σε κατοίκους της περιοχής. 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα μια οικογένεια με δύο ανήλικα παιδιά, επί της οδού Δημοκρίτου στους Θρακομακεδόνες, που έμεινε χωρίς ρεύμα για τουλάχιστον 14 ώρες, περνώντας μια δύσκολη νύχτα μέσα στο σκοτάδι.  

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι της Τρίτης τα προβλήματα αποκαταστάθηκαν.

26 Φεβ 2019

ΑΝΑΛΥΣΗ: «Άμεση αποχώρηση Βάσεων» -Πώς επηρεάζεται η Κύπρος

Φρόσω Βιολάρη
Ως ιστορικότατη απόφαση χαρακτηρίζεται η απόφαση που έλαβε το απόγευμα της 25ης Φεβρουαρίου, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αναφορικά με την νομιμότητα ή μη των Βρετανικών Βάσεων στο νησί Μαυρίκιος.
αφού γνωμοδότησε σε ένα ζήτημα που αφορούσε τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, το ζήτημα της αυτοδιάθεσης. Αυτό τόνισε μεταξύ άλλων ο νομικός – διεθνολόγος Αντώνης Στυλιανού, μιλώντας στο SigmaLive λίγα λεπτά μετά την ιστορική απόφαση της Χάγης.
Κληθείς να απαντήσει στο καίριο ερώτημα, πώς δηλαδή επηρεάζεται η Κύπρος απ' αυτή την απόφαση, ο δρ Στυλιανού ανέφερε αρχικά ότι «πλέον θέλει πολλή δουλειά, για να μπορέσουμε ως Κύπρος να καταφέρουμε αυτό που κατάφερε ένας κοραλλιογενής ύφαλος στο μέσο του Ινδικού Ωκεανού».
Πρόκειται, τόνισε ο κ.Στυλιανού, ίσως για «την σημαντικότερη απόφαση που έλαβε το Διεθνές Δικαστήριο τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται για μια απόφαση που εξηγεί μεταξύ άλλων και σε ποιο σημείο θεωρείται ότι επιτελέστηκε πλήρης αποαποικιοποίηση», είπε ο καθηγητής.
Συμπλήρωσε ότι αυτό που ξεχωρίζει από την απόφαση είναι η αναφορά για «άμεση αποχώρηση στρατευμάτων που βρίσκονται εκτός εδάφους του Ηνωμένου Βασιλείου. Πρόκειται για περίπου 20 εξωεδαφικές επικράτειες του Ηνωμένου Βασιλείου, περιλαμβανομένης και της Κύπρου», εξήγησε.
Όπως διαφάνηκε, αποδομήθηκαν πλήρως τα επιχειρήματα του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ οι Βρετανικές Βάσεις θεωρούνται ως κατάλοιπο του αποικιακού συστήματος, υπογράμμισε ο καθηγητής. Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί ότι έγινε λόγος για «συνεχιζόμενη παράνομη πράξη», καθώς και για «παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
infognomonpolitics

ΔιαΝΕΟσις: Η «ασθμαίνουσα» δικαιοσύνη εμποδίζει τις επενδύσεις

Σημαντικά εμπόδια για τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα και την καθημερινότητα των πολιτών αποτελούν τα προβλήματα του δικαστικού συστήματος στην Ελλάδα, καθώς σύμφωνα με τη νέα έρευνα της διαΝΕΟσις, η επίλυση μιας συγκεκριμένου τύπου δικαστικής διαφοράς για μια επιχείρηση στη χώρα μας χρειάζεται κατά μέσο όρο 1.580 ημέρες, δηλαδή σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια.
Η αποτελεσματικότητα του δικαστικού συστήματος είναι μία από τις σημαντικότερες προϋποθέσεις για την κοινωνική σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη. Μια βραδυπορούσα και ασθμαίνουσα δικαιοσύνη, ακόμα κι αν είναι ανεξάρτητη δεν μπορεί να επιτελέσει την αποστολή της. Αυτό έχει δραματικές συνέπειες στην επιχειρηματικότητα, στο επενδυτικό κλίμα αλλά και στην εμπιστοσύνη πολιτών και επιχειρήσεων απέναντι στους θεσμούς του κράτους.

Για παράδειγμα, στον δείκτη "Ease of Doing Business" της Παγκόσμιας Τράπεζας η Ελλάδα έρχεται στην 72η θέση ανάμεσα σε 190 χώρες, ενώ το επιχειρηματικό κλίμα στη χώρα μας είναι χειρότερο από της Αλβανίας, του Κοσόβου και του Βιετνάμ.
Σ' αυτό το πλαίσιο, η νέα έρευνα της διαΝΕΟσις την οποία εκπόνησαν επτά δικαστικοί λειτουργοί που γνωρίζουν τα προβλήματα σε βάθος και εκ των έσω, αποτελεί μια λεπτομερή και αναλυτική πρόταση για τη ριζική αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών οργανισμών η Ελλάδα:
  • έχει μία από τις χειρότερες αναλογίες δικαστικών υπαλλήλων ανά δικαστή (1,5:1, το 2016 –μέσος όρος χωρών Συμβουλίου της Ευρώπης 3,9:1)
  • έχει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς δικαστηρίων κατά κεφαλήν στην Ε.Ε.
  • το δικαστικό της σύστημα δεν χρησιμοποιεί σε σημαντικό βαθμό τεχνολογικές λύσεις για την αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας
  • δαπανά λιγότερα χρήματα για τη λειτουργία του δικαστικού της συστήματος (-33% οι δημόσιες δαπάνες για τη δικαιοσύνη το διάστημα 2014-2016)

Προς αυτή την κατεύθυνση η διαΝΕΟσις δημοσιεύει μια νέα πρόταση για τη ριζική αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος στην Ελλάδα, γραμμένη από επτά δικαστικούς λειτουργούς που γνωρίζουν τα προβλήματα σε βάθος, έχουν αναπτύξει στο παρελθόν πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο πάνω στο θέμα, αλλά έχουν και καθημερινή εμπειρία από την άσκηση του δικαστικού λειτουργήματος.
"Με το παρόν βιβλίο", γράφουν οι συγγραφείς στην εισαγωγή τους, "επιδιώκεται η πληροφόρηση των πολιτών για τις αναγκαίες τομές στο δικαστικό σύστημα, ώστε να αρχίσει μια ευρύτερη συζήτηση στην κοινωνία και στους φορείς της καθώς και στα όργανα της πολιτείας, που θα λειτουργήσει προς την κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων, προς όφελος εν τέλει του πολίτη που είναι στο επίκεντρο του δικαστικού συστήματος".
Η πρότασή τους εστιάζει σε πέντε άξονες: Το θέμα της χωροταξίας των δικαστηρίων στην Ελλάδα (πόσα δικαστήρια χρειαζόμαστε; πού πρέπει να βρίσκονται;), το θέμα της χρήσης τεχνολογικών μέσων για την απλοποίηση του δικαστικού έργου, το θέμα της δικαστικής εκπαίδευσης, τους διαθέσιμους εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης διαφορών και το θέμα της στελέχωσης των δικαστηρίων με δικαστικούς υπαλλήλους. Επιπλέον, η έρευνα ξεκινά με μια εισαγωγή της Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατερίνας Ν. Σακελλαροπούλου, που αναλύει τις βασικές συνιστώσες της λειτουργίας του δικαστικού συστήματος στην Ελλάδα, καθώς και μια ανάλυση του Αντιπροέδρου του ΣτΕ Μιχάλη Ν. Πικραμένου ως προς τις αρχές και τους κανόνες που έχουν διαπλάσσει διεθνείς και ευρωπαϊκοί οργανισμοί για το κράτος δικαίου και την οργάνωση και τη λειτουργία της δικαιοσύνης στα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη. Στο τέλος, δε, περιλαμβάνεται και ένα χρήσιμο επίμετρο με στατιστικά στοιχεία για την ελληνική δικαιοσύνη.
liberal.gr

25 Φεβ 2019

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Και το 2008 το BBC είχε «ανακαλύψει» αυτονομιστικό κίνημα στην Κέρκυρα

Το πρακτορίστικο ρεπορτάζ του BBC, για δήθεν ύπαρξη «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα, θύμισε ένα άλλο πρακτορίστικο ρεπορτάζ του BBC, στις 27 Σεπτεμβρίου 2008, περί αυτονομίας της Κέρκυρας.
Ο τότε τίτλος του ρεπορτάζ του BBC ήταν ανάλογος της ηλιθιότητάς του: «Η πίεση για αυτονομία της Κέρκυρας μεγαλώνει».
Το άρθρο του BBC φιλοξενούσε έναν πανελληνίως άγνωστο τύπο, τον Ελληνοαυστραλό Χάρι Τσουκαλάς, «που ξεκίνησε κίνημα για να δοθεί στην Κέρκυρα αυτονομία από την Αθήνα».
Ο ίδιος Τσουκαλάς δήλωνε στο BBC ότι «δεν θέλουμε ανεξαρτησία από την Ελλάδα», του αρκούσε η «αυτονομία».
Αυτός ο Χάρι Τσουκαλάς, αφού κατάφερε και έγινε «θέμα» στο BBC, μετά «εξαφανίστηκε».
Μια αναζήτηση στη Google τον βγάζει στην Αυστραλία.
Όλη αυτή η «φούσκα» όμως δεν εμπόδισε το BBC να του αφιερώσει δημοσίευμα.
Γιατί όμως τα Εγγλεζάκια ασχολήθηκαν με έναν γραφικό τύπο και του έδωσαν βήμα;
Η στρατηγική σημασία της Κέρκυρας
Τα Εγγλεζάκια, γνωστοί αποσταθεροποιητές, γνωρίζουν καλά τη στρατηγική σημασία της Κέρκυρας από την εποχή που την είχαν στην κατοχή τους.
Η Κέρκυρα «ελέγχει» την είσοδο και την έξοδο του Στενού του Οτράντο (Στενό του Υδρούντα).
Από την αρχαιότητα, το Στενό του Υδρούντα είχε ζωτική στρατηγική σημασία.
Ολόκληρος ο θαλάσσιος ανεφοδιασμός των Δυτικών Βαλκανίων ελέγχεται από «τα κανόνια» της Κέρκυρας.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αλβανοί συμπεριλαμβάνουν την Κέρκυρα στους χάρτες της Μεγάλης Αλβανίας, αν και στην Κέρκυρα οι Αλβανοί «πάτησαν» μόνο τα τελευταία χρόνια ως οικονομικοί μετανάστες και το νησί ήταν πάντα δίχως καμμία αμφισβήτηση ελληνικό.

Αντγος Νίκος Ταμουρίδης: Ένα σάλπισμα χρειάζεται!

Καθηλωτικός φόβος, ανησυχητικός αναβρασμός και ζέουσα ανησυχία επικρατούν στο σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας. Μια άμεση απειλή επικρέμαται ως δαμόκλεια σπάθη επιτείνοντας την γεμάτη αγωνία αβεβαιότητα για το μέλλον της πατρίδας μας. Το πρόβλημά μας πλέον, από οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό και πνευματικό, κατέστη πρόβλημα επιβίωσης του Έθνους!
Οι πολιτικοί μας ταγοί λύγισαν! Δεν αισθάνονται, δεν βλέπουν, δεν ακούν παρά μόνον τους αυλοκόλακές τους και τους ξένους δανειστές και πάτρωνές τους. Το μόνο που καταφέρνουν στο εσωτερικό είναι να αποπνέουν την αφόρητη δυσωδία της πολιτικής και κοινωνικής σήψης! Στο δε εξωτερικό πεδίο με απόλυτη εθνομηδενιστική διάθεση παραδίδουν ανερυθρίαστα τα εθνικά μας δίκαια.
Οι πνευματικοί ηγέτες νύσταξαν! Φοβισμένοι κι αυτοί, και αλλοτριωμένοι από την τεχνητή ευημερία των δανεικών πακέτων της μεταπολίτευσης,  αναπαύονται βαθιά στο θρόνο τους.
Μια ιδεολογική και κομματική πόλωση έχει κάνει πάλι την εμφάνισή της, οπλίζοντας διχαστικά τους κάθε μορφής υποστηρικτές της με στόχο τη σύγκρουση, όχι για να σωθεί η Ελλάδα, αλλά για να »δικαιωθεί τώρα ο αγώνας» ή »να διατηρηθούν πάση θυσία τα κεκτημένα».
Αποπροσανατολισμένοι αριστερόφρονες κατ’ όνομα πολιτικάντηδες, εγκλωβισμένοι στη φυλακή της εξουσίας, φανατικοί θιασώτες του αντεξουσιαστικής κουλτούρας, συνειδητά καταστρέφουν τη χώρα και το λαό της. Συνεχίζουν να διέπονται από ένα ανείπωτο εθνομηδενισμό, θαρρείς και το να θέλεις να είσαι Έλληνας είναι το μέγιστο των αμαρτημάτων αυτού του κόσμου. Δεν τους ενδιαφέρει αν ο διεθνισμός είναι καπιταλιστικός ή κομμουνιστικός, αρκεί να εξυπηρετεί την διάλυση των εθνικών κρατών. Πιστοί οπαδοί της πολιτικής της κατακρήμνισης των θεσμικών τειχών, συστημικοί σε όλο τους το μεγαλείο, επιδιώκουν φανερά την αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού και την αποχριστιανοποίηση της χώρας!

Διατελούντες εν συγχύσει κρανίου δεξιόφρονες πολιτικοί, σιδηροδέσμιοι με τις βαριές αλυσίδες της ισοπεδωτικής νέας παγκόσμιας τάξης της συντηρητικής δύσης, οσφραινόμενοι τώρα και την εξουσία αναμένουν να αναλάβουν την διαχείριση των ερειπίων του εθνικού οικοδομήματος. Το  Έθνος μας γενικά και κάθε παράγοντας της ελληνικής εθνικής συνείδησης δέχονται ένα ολομέτωπο και πολυεπίπεδο πόλεμο, κι αυτοί φοβούνται και αδρανούν! Η ελληνική κοινωνική συνοχή, η ορθοδοξία, η ελληνική γλώσσα, η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι στόχοι επιθέσεων έξωθεν και εκ των έσω, κι αυτοί δεν αντιδρούν.
Μετέωροι σοσιαλιστές σε ιδεολογική σύγχυση, γεμάτοι ντροπή, από τα αποτελέσματα της πολύχρονης άσκησης της εξουσίας μεταπολιτευτικά, καθώς και εν απωλεία στηρίξεως εναπομείναντες κεντρώοι, που δεν ξέρουν που ανήκουν και τι πιστεύουν, συσπειρώνονται γύρω από κινήσεις των ψευδεπίγραφων «δημοκρατικών συμπαρατάξεων» και «κινημάτων αλλαγής»!
Και η Ελλάδα; Την κατάντησαν ένα σαλεμένο οικοδόμημα, έτοιμο να καταρρεύσει. Παγιδευμένη σήμερα στις συντεταγμένες του χώρου και του χρόνου, σέρνεται στους σακατεμένους δρόμους μιας απάνθρωπης Ευρώπης, μέσα στη δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα της σύγχρονης διανόησης, ψάχνοντας εναγωνίως στους σκουπιδοτενεκέδες της »ουμανιστικής» Δύσης να εξασφαλίσει την καθημερινή της τροφή! Και σαν να μην φτάνει αυτό, να και πάλι η εξ ανατολών πλέουσα απειλή, να ‘τος ο Τούρκος, να ‘τος πάλι επίκαιρος ο Παλαμάς, εκπέμποντας κραυγή αγανάκτησης:
»Κι εκείνη του κόσμου η δασκάλα,                                                                       η καπετάνισσα η Ελλάδα, ο αφρός, το θάμα, του πουλιού το γάλα,                                                      του Μωχαμέτη τρέμει την αρμάδα!»
Και οι Έλληνες; Οι άξιοι, οι ικανοί, οι εργατικοί, οι νοικοκύρηδες, οι καταξιωμένοι, οι έντιμοι πολίτες, δεν ξέρουν πλέον πως να ισορροπήσουν. Αισθάνονται μόνοι! Από τη μια μεριά η ουτοπία της ιδανικής πολιτείας που επιθυμούν και για την οποία αγωνίζονται και από την άλλη τα κοινότυπα είδωλα του κράτους και του κόμματος. Ελπίζουν όμως. Περιμένουν κάποιο φως, κάποιο μήνυμα ελπίδας, μα αυτό είναι δυσεύρετο. Κι αν εμφανισθεί δυσκολεύονται να το δεχθούν με το φόβο μήπως διαψευσθούν.
Δεν μπορεί όμως να μην υπάρχει απάντηση και λύση σ’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση, σ’ αυτή την θλιβερή συγκυρία! Οι Έλληνες έχουν διαχρονικά αποδείξει ότι »ο τράχηλός των, ζυγόν δεν υποφέρει» και ότι ενωμένοι μπορούν γρήγορα να ανακάμψουν και να μεγαλουργήσουν.
Γι’ αυτό το λόγο, είναι πλέον καιρός, όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες να παραμερίσουν κάθε μορφής κομματική ετικέτα. Να εξέλθουν από τα χαρακώματα της εξυπηρέτησης κομματικών και ατομικών συμφερόντων, της αδιαφορίας και της έλλειψης θάρρους και να συσπειρωθούν γύρω από μια νέα Πολιτική Δημοκρατική Πατριωτική Συμμαχία, η οποία να έχει ένα και μοναδικό στόχο: την εθνική, ηθική, πνευματική, κοινωνική και οικονομική παλινόρθωση της Ελλάδος.
Ένα σάλπισμα χρειάζεται …
Νίκος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Επιθέσεις μουσουλμάνων εξτρεμιστών στην Κορινθία: «Θα σας σφάξουμε για κάθε αδελφό μας που πεθαίνει» – Ο Τσίπρας «όπλισε» τη «βόμβα» των μεταναστών

Τη «βόμβα» των παράνομων μεταναστών «όπλισε» η ελληνική κυβέρνηση, διατηρώντας την «προοδευτική» τακτική των ανοικτών συνόρων και μη λαμβάνοντας υπόψιν τους κινδύνους που ενέχουν οι ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές.

Ανησυχητικά πολλά είναι τα περιστατικά που αριθμούνται και αφορούν επιθέσεις και απειλές από ακραίους μουσουλμάνους σε ελληνικό έδαφος, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια.
Τελευταίο κρούσμα είχαμε στην Κορινθία, και συγκεκριμένα στους Αγίους Θεοδώρους, όπου έχει σχηματιστεί ένας πυρήνας Αράβων που δηλώνουν τζιχαντιστές και τρομοκρατούν τους Κούρδους πρόσφυγες.
Πόσο καιρό ακόμα θα χρειαστούν τα εξτρεμιστικά στοιχεία για να απειλήσουν ολόκληρη την εσωτερική ασφάλεια της χώρας;
Σε συνθήκες ακραίας πόλωσης-προς ώρας μόνο σε λεκτικό επίπεδο-συνυπάρχουν εδώ και περισσότερο από ένα μήνα Άραβες και Κούρδοι πρόσφυγες σε ξενοδοχείο στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας.
Περίπου στις 20 του προηγούμενου μήνα οι Κούρδοι ενημέρωσαν τους ομοεθνείς τους στη Αθήνα ότι δέχονται στοχευμένες και συστηματικές απειλές από συγκεκριμένα άτομα (Σύρους που δηλώνουν τζιχαντιστές).
Μάλιστα οι Κούρδοι ανέφεραν ότι οι 3 από τους Αράβες που τους έχουν στοχοποιήσει είχαν μαχαιρώσει άλλους Κούρδους πρόσφυγες σε κέντρο υποδοχής στη Μυτιλήνη!
Οι απειλές είναι πολύ σοβαρές και όπως είναι λογικό έχουν τρομοκρατήσει τον Κουρδικό πληθυσμό του ξενοδοχείου. Η εξτρεμιστική ομάδα των Αράβων, που αριθμεί συνολικά 9 άτομα, απειλεί ότι «για κάθε έναν αδελφό μας που σκοτώνετε εσείς στη Συρία, εμείς θα σφάζουμε έναν από εσάς. Τα αδέλφια μας πίσω στην πατρίδα είναι άγγελοι του Αλλάχ και δεν μπορείτε να τους πειράξετε».
Οι απειλές επεκτείνονται ακόμα και στις γυναίκες τις οποίες η εξτρεμιστική ομάδα τις καλεί να φορούν μαντίλα αλλά οι ίδιες αρνούνται. Ακόμα και τα παιδιά τους ενόχλησαν επειδή πετούσαν ψίχουλα ψωμιού στο πάτωμα.
Για τη ζοφερή αυτή κατάσταση οι Κούρδοι της Αθήνας ενημέρωσαν άμεσα και τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης αλλά και το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής. Με τη σειρά του το Υπουργείο έκανε επίσημη αναφορά στην ΕΛΑΣ και περιμένει από την ελληνική αστυνομία να λάβει δράση.
Στους αστυνομικούς επίσης διαβιβάστηκε αρμοδίως και κατάλογος με τα ονόματα των 9 εξτρεμιστών που δημιουργούν το πρόβλημα και θέλουν να τρομοκρατούν τους υπόλοιπους, κυρίως τους Κούρδους.
Στόχος του Υπουργείου είναι οι 9 να απομακρυνθούν και να διασκορπιστούν σε άλλα κέντρα φιλοξενίας ανά την Ελλάδα έτσι ώστε να μην νιώθουν ισχυροί και να πάψουν να δημιουργούν προβλήματα. Είχε άλλωστε παρατηρηθεί το ίδιο φαινόμενο και σε άλλο ξενοδοχείο στη Λακωνία και αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Τι έχει κάνει μέχρι στιγμής η ΕΛΑΣ; Σχεδόν τίποτα, σύμφωνες με κάποιες πηγές που επικαλείται το News 24/7. Ουσιαστικά δεν έχει ασχοληθεί με την υπόθεση. Με όποιους κινδύνους συνεπάγεται αυτό για την ασφάλεια των ανθρώπων στην Κόρινθο.
Υπάρχουν όμως παράλληλα και άλλες πηγές που υποστηρίζουν ότι η ΕΛΑΣ έχει βούληση να δράσει αλλά δεν έχει λάβει συγκεκριμένες εντολές από το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής. Μύλος, κοντολογίς. Και μπαλάκι ευθυνών για ακόμη μία φορά.
Για το ζήτημα πάντως, σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, έχει λάβει γνώση ακόμα και η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, χωρίς αποτέλεσμα ως τώρα.

22 Φεβ 2019

Οικογενειακή τραγωδία στο Μενίδι: Έπνιξε με μαξιλάρι την μητέρα του

Οικογενειακή τραγωδία την παρασκευή το βράδυ στο Μενίδι στην οδό Δερβενακίων όταν ένας άνδρας έπνιξε την 89χρονη μητέρα του με ένα μαξιλάρι.
Από ότι έγινε γνωστό ο  άνδρας είχε έντονη λογομαχία με την ηλικιωμένη μητέρα του και τα πράγματα ξέφυγαν  από τον έλεγχο με αποτέλεσμα να την πνίξει με ένα μαξιλάρι.
 Μετά τον φόνο ο άνδρας παραδόθηκε στο ΑΤ Νέας Φιλαδέλφειας όπου κρατείται και ανακρίνεται.

Μάντσεστερ-Αθήνα, για μια σφραγίδα

Αναγκάστηκα να κατέβω από το Μάντσεστερ στην Αθήνα, για να κάνω… δουλειές με το Δημόσιο. Έχοντας συνηθίσει εμείς οι μετανάστες σε έναν άλλον τρόπο δουλειάς στο εξωτερικό, κάθε δυσκολία στην διεκπεραίωση των υποθέσεών μας με το ελληνικό Δημόσιο μάς φαίνεται πέντε φορές πιο παράλογη απ’ ό,τι φαίνεται σε εσάς στην Ελλάδα.
Για να βγάλει λοιπόν ο μικρός μας ελληνικό διαβατήριο, η διαδικασία νόμιζα ότι είναι η εξής:
  • Δηλώνω την γέννηση στο προξενείο στο Μπέρμιγχαμ το οποίο ενημερώνει υπηρεσιακά το Ειδικό Ληξιαρχείο του ΥΠΕΞ το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα.
  • Κλείνουμε ραντεβού με την πρεσβεία στο Λονδίνο για 2(!) μήνες μετά, όπου με το παιδί μαζί μας(!) κάνουμε την αίτηση για το διαβατήριο.
  • Έναν μήνα μετά, ένας από τους δύο γονείς κατεβαίνει στο Λονδίνο για να παραλάβει το διαβατήριο.
Η παραπάνω διαδικασία είναι χρονοβόρα και... σαδιστική (πήγαιν έλα στο Μπέρμιγχαμ + πήγαιν έλα στο Λονδίνο με 4 μηνών μωρό + άλλο ένα πήγαιν έλα στο Λονδίνο) αλλά και δαπανηρή, καθώς κοστίζει: 4 ημέρες άδεια, 4 πανάκριβα εισιτήρια τρένου και μία (πανάκριβη επίσης) διανυκτέρευση στο Λονδίνο για τρία άτομα. Να σημειώσω ότι για τα Εγγλεζάκια η διαδικασία γίνεται online και με το ταχυδρομείο και κοστίζει 49 λίρες. Αλλά αυτά είναι παιδιά ενός ανώτερου, φιλελεύθερου Θεού. (Η ηλεκτρονική φόρμα είναι εδώ:) Άρα η ελληνική διαδικασία του πήγαιν έλα είναι ήδη παρανοϊκή. Η μεγάλη παράνοια όμως ξεκίνησε όταν ο πρόξενος μού έδωσε με χαρά το θεωρημένο αντίγραφο της ληξιαρχικής πράξης γέννησης σε έναν φάκελο και μου είπε:
- “Αυτό θα το πας Μητροπόλεως 60 στην Αθήνα. Αλλά να είσαι πριν τις οχτώμιση εκεί γιατί παίρνουν μόνο 60 άτομα κάθε μέρα”!
Του υπενθύμισα ότι είμαστε στο Μπέρμιγχαμ και όχι στο Χαλάνδρι και τον ρώτησα γιατί δεν γίνεται αυτό υπηρεσιακά.
- “Αν το στείλω αυτό με φαξ(!), διαβατήριο δεν θα βγάλει ο μικρός ούτε το 2020. Δεν χρειάζεται να πας εσύ προσωπικά, μπορείς να έρθεις εδώ να κάνεις εξουσιοδότηση και να τα πάει κάποιος δικός σου για σένα”.
Εξεπλάγη όταν του είπα ότι δεν έχω κανέναν δικό μου να αγγαρέψω για να πάει χαράματα στη Μητροπόλεως στην Αθήνα και να στηθεί στην ουρά καθώς “τρεις στους τέσσερις Έλληνες έχουν συγγενείς στην Αθήνα, εσύ πώς δεν έχεις;”. Ήμουν, προφανώς, ο 4ος! Έτσι, κανόνισα να κατέβω στην Αθήνα, Κυριακή βράδυ και να επιστρέψω Τρίτη βράδυ, έχοντας δύο και όχι ένα πρωινά διαθέσιμα για το Δημόσιο, just in case. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα ανακαλύψουν ότι λείπει και πού θα κολλήσουν.
Ξύπνησα στο σπίτι του Μίλτου εκείνη τη Δευτέρα στις 06:20 και έφυγα φουλαριστός για το κέντρο. Περπατώντας από το Σύνταγμα στη Μητροπόλεως, υπήρχε μια πολύ ευχάριστη ανοιξιάτικη δροσιά, ο ήλιος χάραζε στον γαλάζιο αττικό ουρανό και η πόλη μόλις ξυπνούσε για μια ακόμη εργάσιμη Δευτέρα. 07:20 ήμουν στην είσοδο μιας πολυκατοικίας απέναντι ακριβώς από τη Μητρόπολη, την Πλάκα και την Ακρόπολη.
Άλλα έξι άτομα είχαν έρθει πιο νωρίς από εμένα, μέσα στη νύχτα, και περίμεναν μπροστά στην κλειστή γκαραζόπορτα της εισόδου της υπηρεσίας. Ένας είχε βγάλει ήδη μια κόλλα Α4 και σημειώναμε τα ονόματά μας - αυτός είχε έρθει από Σιγκαπούρη(!) για να δηλώσει τον γάμο του. Η κυρία Νο1 ήταν από το Αγρίνιο αλλά έμενε με τα παιδιά της στην Αγγλία και ήρθε επί τούτου στην Αθήνα, ενώ το Νο3 ήταν ένα ζευγάρι από την Γερμανία που ερχόταν τρίτη φορά στην Αθήνα για να διορθώσει δεύτερη φορά μια ληξιαρχική πράξη που περάστηκε λάθος! Όσο πλησίαζε στις 08:30, έρχονταν όλο και περισσότεροι και ανταλλάσσαμε ιστορίες. Αναπόφευκτα συγκρίναμε αυτήν την αναμονή στην είσοδο με την αντιμετώπιση που έχουμε από το Δημόσιο στις νέες μας πατρίδες. Τραγική η σύγκριση, αλλά καταλήγαμε στη μόνιμη ελληνική επωδό: “και τι θες να γίνει, θα κάνουμε ό,τι μας πουν”.
Γύρω στο δεκάλεπτο πριν ανοίξει η γκαραζόπορτα, η προσμονή μεγάλωνε. Τριάντα άτομα περίπου είχαμε αρχίσει να βγάζουμε τα δικαιολογητικά από τις τσάντες και ο ένας ρωτούσε τον άλλον για να σιγουρευτεί αν έχει τα πάντα. Μαζί με την προσμονή γινόταν και πιο έντονη η βαβούρα καθώς οι συζητήσεις μεταξύ μας φούντωναν.
Στις 08:28 ακούστηκε το μοτέρ της γκαραζόπορτας και οι συζητήσεις κόπηκαν. Όλοι γυρίσαμε προς την είσοδο όπου, με τελείως θεατρικό τρόπο, ο σεκιουριτάς της υπηρεσίας εμφανιζόταν αργά πάνω στο κεφαλόσκαλο πίσω από την γκαραζόπορτα με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος. Όταν η γκαραζόπορτα τερμάτισε, άνοιξε την γυάλινη είσοδο και ρώτησε τους μπροστινούς αν έχουμε φτιάξει λίστα με ονόματα. Μετά, σαν λοχαγός σε διμοιρία νεοσυλλέκτων φώναξε:
“Ο πρώτος θα πάρει την λίστα και την παραδώσει στο γραφείο στον 6ο όροφο για να πάρετε τα νούμερά σας. Ακριβώς πίσω μου έχω δύο ασανσέρ, το ένα για 6 και το άλλο για 5 άτομα. Θα περάσετε στα ασανσέρ ΗΣΥΧΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΤΕ. Η κατάθεση των δικαιολογητικών θα αρχίσει στις 9 αλλά τώρα θα ελεγχθείτε για το αν έχετε ό,τι χρειάζεται!”
Στον 6ο όροφο μάς περίμενε κάποιος έμπειρος υπάλληλος της υπηρεσίας ο οποίος μας έδινε χαρτάκια με τα νούμερά μας με την ίδια σειρά που τα είχαμε γράψει στο δικό μας χαρτί. Αφού μοίρασε όλα τα χαρτάκια μάς φώναξε με το ίδιο ύφος που είχε ο σεκιουριτάς στην είσοδο λέγοντάς μας ότι θα περάσει από όλους με την σειρά για να ελέγξει ότι έχουμε τα δικαιολογητικά που έπρεπε. Όλα τα γραφεία στον όροφο ήταν άδεια και οι υπάλληλοι άρχισαν να εμφανίζονται μετά τις 08:50 – σαν ηθοποιοί που έπαιρναν τις θέσεις τους πριν ανοίξει η αυλαία.
Κατά την διάρκεια αυτής της εξέτασης χάζεψα πίσω από τα γκισέ. Η πιο βαρετή, ανέμπνευστη (και άχρηστη ίσως) δημόσια υπηρεσία ήταν στο πιο ακριβό οικόπεδο του κέντρου: Πίσω από τα γραφεία των δημοσίων υπαλλήλων που κάθε μέρα κάνουν αυτήν την τόσο βαρετή δουλειά, έξω από τα παράθυρα του 6ου ορόφου υψωνόταν η Ακρόπολη πάνω από την Πλάκα, της οποίας η μεγαλοπρέπεια υπογραμμιζόταν από το χρυσό φως του ήλιου που μόλις είχε ανατείλει. “Άραγε αναλογίζονται το πόσο τυχεροί είναι;” ρώτησα τον διπλανό μου, έναν Θεσσαλονικιό σερβιτόρο στην Γερμανία, που ήρθε για να δηλώσει τον γάμο του με μία Αλβανίδα.
Τα δικαιολογητικά μου ήταν εντάξει και, όντας το Νο7, με κάλεσαν μετά από είκοσι λεπτά. Η υπάλληλος, μια 60άρα με κοντά μαλλιά και έντονο κόκκινο κραγιόν, βλέποντας το χαρτί από το προξενείο του Μπέρμιγχαμ φώναξε στις συναδέρφους της “Ωχ, έχω χαρτί από το Μπέρμιγχαμ!”. Κάποια συνάδελφός της στο βάθος αποκρίθηκε φωνάζοντάς της “Από το Μπέρμιγχαμ; Καλή τύχη!”. Στην έκπληξή μου μού απάντησε “Ο πρόξενός σας είναι μεγάλος σε ηλικία και κάνει πολλά λάθη. Μην κάτσεις πίσω από τον γκισέ, έλα μέσα να καθίσουμε δίπλα-δίπλα στον υπολογιστή και ό,τι δεις λάθος να το διορθώσουμε τώρα, γιατί μετά αλλάζει δύσκολα”.
Καθίσαμε δίπλα-δίπλα στον υπολογιστή. “Έτσι είμαστε κάθε μέρα. Είμαστε καλή υπηρεσία αλλά δεν έχουμε καθόλου άτομα” μου είπε και άρχισε να πληκτρολογεί. Βλέποντας την web-based πλατφόρμα του ΥΠΕΣ (πρέπει να ήταν η εφαρμογή του Εθνικού Δημοτολογίου), η οποία απαιτούσε απλά να συμπληρωθούν τα πεδία ακριβώς όπως ήταν γραμμένα στη ληξιαρχική πράξη, την ρώτησα: “Αφού δεν έχετε κόσμο, δεν θα ήταν πολύ πιο εύκολο να εκπαιδευτούν οι πρόξενοι για να περνάνε τα στοιχεία στο σύστημα κι εσείς απλά να τα ελέγχετε;”. Σταματάει να πληκτρολογεί και γυρνάει προς το μέρος μου με ύφος παλιάς καραβάνας και μου δίνει μια απάντησή που περιέγραψε όλο το ελληνικό δημόσιο σε πέντε προτάσεις:
“Αυτό το σύστημα που βλέπεις κόστισε 45 εκατομμύρια. Με τα λεφτά που έφαγαν νομίζεις ότι περισσεύει τίποτα για να εκπαιδευτούν τα προξενεία; Άκουσε Γιάννη, άτομα ζητάμε εδώ στην υπηρεσία για να βγει η δουλειά, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα – νομίζεις ο Μητσοτάκης που θα βγει τώρα θα μας φέρει μήπως κόσμο; Εγώ δεν τον ψηφίζω ούτως ή άλλως, εγώ που με βλέπεις είμαι πιο αριστερή και από τους αριστερούς, αλλά και οι δικοί μου με απογοήτευσαν και έτσι τώρα δεν θα ψηφίσω κανέναν”.
Τελειώσαμε την αίτηση, την έλεγξα και την εκτύπωσε δύο φορές. “Αυτό τώρα θα το πας στον 5ο, θα το δώσεις στην προϊσταμένη για να στο υπογράψει και έφυγες”. Κατέβηκα λοιπόν στον 5ο στο γραφείο της προϊσταμένης, το οποίο λουζόταν στο φως καθώς είχε σηκώσει τα στόρια και στο παράθυρο καδραριζόταν η Ακρόπολη. Η προϊσταμένη φαινόταν ντελικάτη γυναίκα και είχε μάλιστα γυρισμένο το γραφείο της προς το παράθυρο παρά προς την πόρτα, για να θαυμάζει την θέα. Την ώρα που μπήκα διάβαζε ένα άρθρο στο σάιτ του New Yorker. Της λέω “Έχετε την πιο...” “...απίθανη θέα στον κόσμο”. Με διέκοψε βαριεστημένα. Μου υπέγραψε τα χαρτιά και έφυγα.
Ήταν 09:40, είχα τελειώσει σχετικά γρήγορα και εύκολα, μου είχε φύγει ο εκνευρισμός και είχα ένα ολόκληρο πρωινό μπροστά μου για βόλτες και τουρισμό, προσπαθώντας να "ρουφήξω" την ομορφιά αυτής της χώρας που τόσο μου λείπει στη μόνιμα συννεφιασμένη Αγγλία.
Έκανα ένα ολόκληρο ταξίδι με δύο ημέρες άδεια (με ένα σωρό ευφάνταστες δικαιολογίες στους Άγγλους συναδέρφους για να αποφύγω το κάζο) για να κουβαλάω χαρτιά που κάποιος θα σφραγίσει, διαδικασία που σε όλον τον σοβαρό κόσμο γίνεται χωρίς χαρτιά και χωρίς σφραγίδες. Κι επειδή η Ελλάδα, αφού σε πληγώνει που σε πληγώνει, πρέπει να σε βάλει και να ταξιδέψεις, πριν κάνουμε αίτηση για το διαβατήριο του μικρού θα πρέπει να ταξιδέψουμε και στη Θεσσαλονίκη, για την απαραίτητη δήλωση στο ληξιαρχείο του Δήμου που βρίσκεται η μερίδα μας. Οι υπηρεσίες του ελληνικού Δημοσίου επιμένουν να αγνοούν η μία την άλλη, πώς αλλιώς θα είχαν αντικείμενο "εργασίας" τόσοι σφραγιδοκράτορες;
Στο ταξίδι της επιστροφής σκεφτόμουν πόσα χρήματα (ξεκινώντας από το ενοίκιο που πληρώνει η υπηρεσία για να βρίσκεται απέναντι από την Ακρόπολη), πόση ενέργεια, πόση κατεστραμμένη διάθεση, πόση απαξίωση του ελληνικού κράτους στους πολίτες του και στους ξένους συνεπάγεται η εμμονή όλων των κυβερνήσεων και όλων των κομμάτων στη διατήρηση του σφραγιδοβασιλείου. Αλλά και πόση αιμορραγία επαγγελματικού δυναμικού, καθώς ο λόγος που αναγκάστηκαμε κι εγώ και οι περισσότεροι της πρωινής ουράς στη Μητροπόλεως να φύγουμε από την Ελλάδα της κρίσης ήταν ο κλειστός ορίζοντας, βλέποντας πως ένα κράτος που έχει καταρρεύσει επιμένει να διατηρεί ανέγγιχτες - με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων - τις δομές που το οδήγησαν σε κατάρρευση. Σε αντίθεση με την σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια με την οποία σε αντιμετωπίζουν άλλα κράτη δίνοντάς σου ευκαιρίες να πας μπροστά αν είσαι άξιος, κράτη που στην Ελλάδα συνηθίζουμε να καταγγέλλουμε ως... φιλελεύθερα(!), διότι εμείς προτιμούμε το σοβιετικής εμπνεύσεως, προσβλητικό για τον πολίτη και καταστροφικό για την Οικονομία, μοντέλο της ουράς στο γκισέ. Φαίνεται, όμως, πως αυτές τις σκέψεις τις κάνουμε μόνο εμείς οι Έλληνες του εξωτερικού. Οι του εσωτερικού, αν κρίνω από τις δημοσκοπήσεις, θεωρούν πως άλλα πράγματα έχουν προτεραιότητα, κι η γαλάζια ουρά είναι καλλίτερη από την κόκκινη ουρά.

Νισύριος Γιάννης

http://marketnews.gr